Lezing Godinnenkracht.

 

Ik ben door mijn Kristalleermeesters aangezet om jullie te herinneren aan hoe het was, en hoe het dientengevolge is, en hoe het worden kan.

Mijn Kristalfamilie nam me mee door de geschiedenis van vrouwen en het vrouwelijke in Europa door de millennia heen, met de nadruk op de laatste 150 jaar. Ik zag het ontstaan van de mensheid, de jagers- en verzamelaarstersgroepen. Ik zag hoe de verzamelaarsters door hun grote vertrouwdheid met de plantenwereld op een evoluerende manier de landbouw ontwikkelden. Ik zag hoe ze daardoor macht kregen, en hoe macht corrumpeert. Ik zag de nomadische vader-volkeren, dynamisch, sterk en agressief, maar onwetend.

Ik zag de onderwerping van de Godin, vrouwen en het vrouwelijke vanaf zo’n drieduizend jaar geleden tot nu in al haar variaties. Heksenvervolgingen, debatten over of vrouwen wel of niet een ziel hebben, of zelfstandig kunnen denken, verkrachting, mishandeling en onderdrukking thuis en in het openbaar.

En ik zag de ontelbare manieren waarop de Godin contact met ons bleef houden Hoe zij zich hulde in de Maagd Maria, die hierdoor verheven werd tot de Moeder Gods, en in vele katholieke vrouwelijke heiligen. Hoe zij zich terugtrok bij eenvoudige arme mensen waar toch niemand op lette, en hier in vele families ondergronds bleef bestaan waardoor kennis die bij haar hoort niet helemaal verloren is gegaan.

 

 

Ook zag ik Haar in de emancipatiebewegingen van de afgelopen anderhalve eeuw.

Het begon bij de arbeidsters en arbeiders die niet langer als slaven en vee wensten te dienen. Zij hebben een letterlijk bloedige strijd gestreden voor enigszins fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en de erkenning dat zij mensen waren die het verdienden om ook als zodanig behandeld te worden.

In die tijd groeide ook bij vrouwen het besef dat zij recht hadden op een menswaardig bestaan. Rond de overgang van de negentiende naar de twintigste eeuw ontstond dan ook, naast de arbeidersbeweging, de eerste moderne vrouwenbeweging.

Ook deze vrouwen voerden, letterlijk met gevaar voor eigen leven en dat van hun familie en kinderen, actie voor zulke basale zaken als stemrecht, recht op scholing, zelfstandig toe te passen geboortebeperking en een goede gezondheidszorg. Velen van hen hebben dit met ernstige verminking, zowel lichamelijk als geestelijk, en met de dood moeten bekopen. Een beroemd suffragette uit die tijd, Mina Kruseman, had als lijfspreuk “Ik heb geen talent voor onderdanigheid”. Naar haar hebben de Dolle Mina’s uit de jaren zeventig, de tweede feministische golf, zich genoemd.

 

De twee grote oorlogen op het Europese Continent hebben, hoe afschuwelijk ook, ruimte gecreëerd voor vrouwen en het vrouwelijke, en daarmee voor de terugkeer van de Godin. Vooral de slachting onder jonge mannen in de Eerste Wereldoorlog liet tijdelijk een grote meerderheid van (jong)volwassen vrouwen na. In de Tweede Wereldoorlog zijn veel meer burgerslachtoffers, en dus meer vrouwen en kinderen gevallen. Ook hierna waren vrouwen tijdelijk in de meerderheid. Dit heeft energetisch effect gehad: kort na WO1 werd in grote delen van Europa het vrouwenkiesrecht ingevoerd, en de kinderen van de vrouwen die tijdens WO2 het thuisfront draaiende hadden gehouden wensten het dwingende juk van de Vader niet langer te dragen. Zij rebelleerden in de studentenopstanden, vormden de Tweede Feministische Golf, de nieuwe democratiseringsbeweging, de homobeweging, de beweging voor de bevrijding van de seksualiteit, de gekkenbeweging en later de kraakbeweging.

Ook toen was de strijd letterlijk dat: een strijd. Ik ben zelf meermalen verbaal en fysiek aangevallen, op straat en in openbare ruimtes, alleen omdat ik er bij bleef dat ik vond dat vrouwen en mannen gelijkwaardig behandeld dienen te worden. Ook ben ik, wanneer ik met mijn vrouwelijke geliefde op straat hand in hand liep, meerdere malen verbaal en fysiek bedreigd en aangevallen door groepjes jonge mannen. Ik was zeker niet de enige in deze, ik was slechts één van de velen die, door de confrontatie aan te gaan en vol te houden, ruimte gecreëerd hebben voor de mensen om hen heen en voor degenen die na hen kwamen.

 

Al deze reacties op de emancipatiebewegingen, de agressie en het geweld kun je zien als de barensweeën van het wedergeboren worden van de Godin, als de krampen die de Geboorte voortstuwen. Het doet heel erg pijn, maar het resultaat is groots: eerherstel voor vrouwen, eerherstel voor mannen, en eerherstel voor de Godin!

Nog geen dertig jaar geleden kon er alleen gefluisterd worden over seksueel geweld. Nu staat het, samen met andere vormen van huiselijk geweld, gewoon op de agenda bij justitie, politie en gezondheidszorg als iets dat voorkomen, bestreden en geheeld moet worden. Niet langer is het  “ze zal het er wel naar gemaakt hebben”, maar worden daders behandeld naar hun criminele handelingen. Op het gebied van gelijke betaling voor gelijk werk valt wel nog veel te doen. Ook moeten de mensenrechten voor vrouwen uit sterk patriarchale culturen nog steeds met doodsverachting bevochten worden, maar we zijn op de goede weg!

 

De Godin roert zich. Ze roert zich in de Nehalenniatempels, in workshops, lezingen, cursussen. Ze nestelt zich weer in het bewustzijn van mensen. Ze opent nieuwe perspectieven, biedt kansen tot heling van de Ziel, op persoonlijk niveau, en ook op groeps-, maatschappelijk -, en zelfs wereld- en universeel niveau!

Weet dan ook dat je, wanneer je je bezighoudt met de Godin, in welke vorm dan ook, iets belangrijks doet. Je maakt ruimte voor de Godin in jezelf, en daarmee voor de Godin in de wereld. Je maakt ruimte voor heling, heelheid van de Ziel, en dat is een daad van het allergrootste belang. Verwelkom daarom de Godin in jezelf, koester Haar en vier Haar!